Extremo espigado, de profundas internadas pola banda, centros precisos e laboriosidade constatada. Así era Marcelino Fernández Sánchez. Tino naceu en Nós-Oleiros (A Coruña) o 14-02-1925. Foi un dos “grandes” que vestiron a prestixiosa camiseta verde nos anos `40 da pasada centuria. Un deses xogadores que deixaban pegada na memoria colectiva. Un futbolista total que facía “tangos” de luxo sobre o terreo de xogo, exquisita e poderosa música co balón nos pes que logo foi consagrada en A Coruña na famosísima “Orquesta Canaro”, a versión balompédica daquela orquestra arxentina capitaneada por Francisco Canaro que popularizara tangos como “Oro viejo”, “La polla”, “Nobleza gaucha” ou “Canillita”.   Nos dous casos, fútbol de altura a ritmo de tango. Ou tangos “macanudos” a ritmo de fútbol, que a orde dos factores non altera o deleite. En todo caso, Tino estaba aquí antes de deleitar en Riazor xunto a Moll e os futuros verdes Marquínez, Dieste e Rafael Franco.

O oleirense deu os seus primeiros pasos futbolísticos no Hércules de San Pedro. Con só dezanove anos veu a Ferrol, integrándose no plantel verde en 1944/45. Aquí estivo até 1948/49, que foi cando o fichou o D. La Coruña, onde logrou o subcampionato ligueiro en 1949/50.

Tino era moi alto e polas súas características podía pasar por dianteiro centro. Pero actuaba na banda porque posuía unha excelente precisión nos centros á área, dos que se nutría Caeiro, o home do eixo do ataque verde neses anos. E moita rapidez nas incursións pola banda. No cadro departamental foi o sucesor natural de Herodes e “competiu” con outro futbolista de semellantes características a el, o gaditano Pedro Maza. Debutou nun partido en San Sebastián diante da Real Sociedad, con Ortiz, Porta, Caeiro e Barón na liña de vangarda e deixou claro que ía ser peza fundamental dun equipo cheo de elementos destacados. En 1947/48 con Maza, Porta, Caeiro e Fabeiro compuxo unha das dianteiras máis goleadoras da historia racinguista, pois nese exercicio o equipo ferrolán fixera sesenta e sete tantos. En 1948/49 o Valencia interesouse nel, pero aínda seguiu un ano máis de verde.

Nos anos cincoenta alternou o clube branco-azul co Zaragoza, onde actuou en 1953/54. Unha vez retirado regresou a Ferrol asentándose no barrio de Canido, exercendo de adestrador de clubes modestos da nosa cidade como Portuarios, Galiano e Canido e xogando en ocasionais partidos de veteranos.

Non hai moitos anos que morreu, pero a súa memoria debe permanecer intacta como corresponde a un futbolista de casta que fixo historia en Ferrol.