O rioxano (que non navarro, como moitos pensan) Alejandro Díaz García naceu en Logroño o 22-02-1906 e foi un deses defensas que todo equipo quere ter na seguridade de que o seu rendemento é garantía incuestionable de éxito. Chegaba a Ferrol en 1926 con vocación de quedar, ben inserido no potente equipo que se estaba a xestar e que estoupou con Planas á cabeza en 1928/29. Alejandro é "Diaño Verde" con méritos máis que demostrados e un nome clásico do Racing antigo. Fixo parella de luxo na retagarda con Manolín, aportando a cerebral calidade, o intelixente saber estar e facer co balón en labores defensivos que o identificou dende moi cedo. O entusiasmo, a coraxe e a valentía descarada e pundonorosa do seu compañeiro complementaban á perfección un traballo case inexpugnable para as dianteiras rivais.

Alejandro era de hercúlea constitución, un tipo alto, forte, de calvicie temprana e con equilibrada bagaxe por baixo e por alto. Defensa da escola norteña imperante, encaixou dende o comezo sen demasiados problemas naquel Racing rochoso, granítico, cheo de entrega nos seus elementos e non exento da calidade indubidable de homes como Silvosa, Rivera, Bilbao, Basterrechea, Palacios ou, como non, o "super crack" Gorostiza. Con todos eles, homes que deron lustre para sempre á historia deste clube, Alejandro ganou o campionato galego sen coñecer a derrota, pasando por riba a Celta e D. La Coruña e caendo no torneo copeiro español ante o Ath. Bilbao, grazas ás máis que discutibles arbitraxes sofridas, que beneficiaron (descaradamente, digámolo claro agora que non nos oen) aos "leóns" para parar os pes ao invencible equipo verde. Así é o fútbol... Pois ben, Alejandro estaba aí, como ingrediente salientable dun once de ensoño que ubicou ao Racing no mapa futbolístico español con letras de gloria.

Na temporada seguinte, 1929/30, o Racing acusou o peso da responsabilidade de ser campión galego e a presión que lle chegaba dende todos os sitios por facerse cos servizos das súas estrelas. Os resultados no campionato rexional non acompañaron e a directiva, á sazón presidida por Manuel Corzo de Lamuela, perdeu os nervios ante un par de malos resultados diante de Eiriña e Unión Sp. A medida foi drástica ao decidir afastar do equipo a varios xogadores, entre eles Alejandro. Gran consternación provocara o afastamento de Rivera (recuperado pola ruidosa presión da afección e a prensa) pero non aconteceu o mesmo con Alejandro, acusado implícitamente do baixo rendemento do equipo e das derrotas. Fora do Racing en pleno outubro de 1929, Alejandro buscou acomodo no puxante modesto Libunca de San Xoán de Filgueira, equipo entón do concello de Serantes, para non perder ritmo de competición. Non tardou en atopar un cadro digno do seu nivel futbolístico, e, como non, o D. La Coruña aproveitou a lamentable medida da directiva racinguista para facerse co bravo defensa logroñés sen despeitearse. Xa tiña un "diaño" nas súas ringleiras. No clube de Riazor seguiu demostrando o seu talento e ganou dous campionatos galegos máis, en 1930/31 e 1936/37. Polo medio chegou a militar no vello Ath. Madrid nas temporadas anteriores á Guerra Civil.

Alejandro, futbolista disciplinado, sempre entregado á causa, regular no rendemento, líder sen buscalo, referente para os compañeiros, non esqueceu Ferrol pese á maneira na que tivo que marchar. E tras o seu periplo como xogador e como adestrador (Leonesa, Numancia de Soria...), deixábase ver polo Inferniño para participar en partidos de veteranos ou como espectador ilustre, lembrando tempos pasados xunto a compañeiros de loitas balompédicas e exercendo de home da casa, de referenza para o racinguismo, como correspondeu sempre a todos eses homes que foron alguén importante no Racing, que fixeron literalmente o Racing por riba de dirixentes ás veces insensibles e mesmo engreídos, máis preocupados pola súa imaxe ante a afección e a prensa que outra cousa. Homes que xustifican que, por exemplo, hoxe esteamos escribindo sobre un futbolista memorable coa esperanza de que a súa memoria quede intacta e que aqueles que accedan ao noso web e recollan estas sinxelas semblanzas para incluilas sen reparos nos seus blogs indiquen a fonte, como xeito de respecto aos que traballamos voluntariamente pola recuperación histórica do Racing de Ferrol.